En San Vicente, Junaj Civitanoj Rediskvas la Yerba-Matan Ritualo

La kaĉo estas plena de varmega akvo, la kalabaso estas malgranda kaj ĉerema. Luisa, kvardek-ses-jaraĝa emerita instruistino de gvarania lingvo, sidas ĉe la benko de la Kooperativa Laborejo en San Vicente kaj montras al tri junaj civitanoj kiel turni la bombillon—la metala suĉtubo—en la drinko. Ĉiu moviĝo estas malrapida, intenca.

"Vi ne bongustas la yerban-matan per rapido," ŝi diras. "Vi bongustas per atento. " La junuloj—du viroj, unu virino, ĉiuj en la dudekaj jaroj, ĉiuj naskitaj en la urbaj kvartaloj de San Vicente—nodas. Ili ne venas el farmoj. Ilia patrinoj kaj patroj laboras en la kooperativa administracio, en lernejo, en la haveno-ŝip-vojo de Meridiano.

Tamen, la yerba-mata tradicio revenas. Ne en la kamparo—tie ĝi neniam forlasis—sed en la urboj. La Kooperativa Laborejo, kiu kutime funkcias kiel semajna vendejo por familioj-farmoj, ĵaŭdis vendantan programon nomitan "Tradicia Horo" ĉiun meredon vespere. Luisa volontule instruadas.

La fenomeno alarmas iujn kaj ĝojigas aliajn. La Federacia Statistika Oficejo notis ke la yerba-mata-konsumo en urbaj Tierra Verde-urboj kreskis je tridek procento en la lasta jaro. Iuj gvidantoj de la Kooperativa Federacio demandas ĉu ĉi tio estas signo de civika rekonekto aŭ nur moda ĝojo inter la elitaj junuloj kiuj povas permesi sin tempo por ceremoniao.