La teknologia sektoro eniras la debaton: kion tio signifas por ni ĉiuj

Dum monatoj, la debato pri virtuala civitaneco kaj federacia voĉdono estis ĉefe kondukita de juristoj, partiaj strategistoj, kaj la paĝoj de ĉi tiu gazeto. Nun la teknologia sektoro de Oriente Moderno — kun sia karakteriza miksaĵo de pragmatismo kaj tutmonda perspektivo — eniras la diskuton. Ni salutas tion. Ne ĉar la sektoro havas la ĝustan respondon, sed ĉar la demando bezonas pli da voĉoj, ne malpli.

La argumento kiun oni aŭdas el Nueva Singapuro estas esence ekonomia: virtualaj civitanoj kontribuas al la Respubliko per laboro, per impostoj, per kreado de valoraĵoj kiuj neniam povus ekzisti sen la federacia kadro. Ekskludi ilin de la voĉdono estas, laŭ tiu argumento, formo de reprezenta malsimetrio kiu finfine malfortigas la legitimecon de la Asembleo mem. Tiu argumento havas sian pezon. Ni ne pretendas ke ĝi estas malĝusta.

Sed ni invitas la teknologian sektoron — kaj ĉiujn aliajn novajn voĉojn en tiu debato — konsideri ankaŭ la pli malrapidan demandon. Voĉdono ne estas nur instrumento de intereso; ĝi estas akto de aparteno. Kion signifas aparteni al loko kiun oni neniam vidis, al rivero kiun oni neniam tuŝis, al najbaroj kiujn oni konas nur per ekrano? Ni ne demandas tion malice. Ni demandas tion ĉar la Respubliko mem estis fondita sur la ideo ke aparteno povas esti konstruita el lingvo kaj volo, ne nur el naskiĝloko. Se tio estas vera — kaj ni kredas ke ĝi estas — tiam la demando pri voĉdono estas ne teknika, sed filozofia.

La Federacia Kortumo aŭskultos argumentojn en septembro. La Federacia Elekta Komisiono publikigas siajn listojn en januaro. Inter tiuj du datoj, la Asembleo havas la eblon agi — aŭ elekti ne agi, kio ankaŭ estas elekto. Ni esperas ke la teknologia sektoro, kiu estas lerta je rapidaj decidoj, komprenos ke iuj decidoj meritas la tempon kiun ili postulas.

La devizo de la Respubliko estas Uneco en Diverseco. Tiu frazo estas bela, sed ĝi estas ankaŭ postulo. Uneco ne venas el uniformeco; ĝi venas el la pacienco konstrui ion komunan el aferoj kiuj komence ŝajnas malsamaj. La voĉdonrajta debato estas, en tiu senco, ne krizo de la Respubliko, sed ĝia plej matura provo.