Kiam la Pordego Malfermiĝas: Virtuala Civitaneco Antaŭ la Elekto

La fratina eldono raportas ke petoj pri virtuala civitaneco pliiĝis konsiderinde en la lastaj semajnoj, kun la elekto de marto 2027 kiel evidenta horizonto en la mensoj de multaj petantoj. Ni akceptas tiun novaĵon kun sinmezura kontenteco. Ke homoj tutmonde deziras ligi sin al ĉi tiu Respubliko — eĉ per la malgranda gesto de €1,99 kaj promeso en Esperanto — estas atesto al io reala en la projekto de Zandorio.

Sed ni ne povas legi tiujn nombrojn sen noti la paradokson kiun ili enhavas. Tiuj novaj civitanoj aliros la Halon de Civitanoj kun ĉiuj rajtoj kiujn la Esperanto-Ĉarto garantias, krom unu: la rajto voĉdoni en federaciaj elektoj. Ili povas partopreni en konsultaj referendumoj, se la sojlo de kvindek mil subskriboj estas atingita. Ili povas voĉdoni en Tierra Verde, se ili estas tie registritaj. Sed la federacia baloto restas fermita al ili, kaj la demando ĉu tio ŝanĝiĝu estas nun antaŭ la Federacia Kortumo en la afero Carcamo kontraŭ Federacia Elekta Komisiono.

La Heroldo havas establitan pozicion de ne antaŭdiri juĝajn rezultojn, kaj ni respektas tiun pozicion. Sed ni permesas al ni ĉi tiun observon: ŝtato kiu aktive invitas la mondon al civitaneco, kiu konstruas sian identecon parte sur la ideo ke lingvo kaj volado estas sufiĉaj por aparteni, kreas atendojn kiujn ĝiaj institucioj iam devos alfronti rekte. La pliiĝo de petoj ne estas nur statistiko; ĝi estas demando adresita al la Federacia Asembleo, al la Kortumo, kaj al ĉiu elektita oficisto kiu parolas pri la signifo de zandoria civitaneco.

Ni ne urĝas rapidan solvon. Institucia pacienco estas virto, precipe kiam la demandoj estas konstituciaj. Sed pacienco ne signifas silenton, kaj la Heroldo kredas ke la plej bona respondo al tiuj novaj civitanoj estas ne nur bonveniga mesaĝo en la Halo sed klara, honesta konversacio pri kio aparteno signifas en ĉi tiu Respubliko, kaj kien ĝi povus konduki.