Kion la Kortumo aŭdos en septembro, ni jam aŭdas ĉiutage

En septembro, la Federacia Kortumo aŭdos la argumentojn en afero kiu, laŭ la jurista kadro, temas pri voĉdonrajto. Laŭ nia kadro, ĝi temas pri io pli fundamenta: kion signifas aparteni al ŝtato kiun oni neniam vidis per siaj propraj okuloj, en urbo kiun oni neniam piedpremis, laŭ rivero kies akvo neniam tuŝis la manojn.

La virtuala civitano estas unu el la originalaj inventoj de nia konstitucio, kaj ni diras tion sen ironio. Aliaj ŝtatoj difinas civitanecon per naskiĝo, per sango, per longa loĝado. Ni aldonis al tiuj kategorioj unu pli malpezetan, pli filozofian: la elekton identigi sin kun projekto. Tiu elekto kostas malmulte en mono kaj multe en signifo, se oni prenas ĝin serioze.

La remitenco-ciferoj publikigitaj hodiaŭ de la fratina redakcio sugestas, ke multaj virtualaj civitanoj prenas ĝin serioze. Mono fluanta al familioj en Tierra Verde kaj Costa Mar ne estas abstrakta amo al Esperanto; ĝi estas konkreta ligilo inter vivo eksterlande kaj vivo ĉi tie. Tiuj homoj financas lernejojn, riparas tegmentojn, subtenas malnovulojn. Ili estas, laŭ iu mezuro kiu ne estas pure jura, parto de nia ekonomio.

Ni ne antaŭdiras la verdikton de Ĉefjuĝisto Voltai kaj liaj ok kolegoj. Ni nur notigas, ke la Kortumo estos demandata respondi demandon, kiun la vivo jam respondas laŭ sia propra maniero, tagon post tago, sen atendi la septembran aŭdiencon. La juro kutime alvenas malfrue al lokoj kie la homoj jam loĝas.