Varmo ne estas natura katastrofo. Ĝi estas elekto.

Fajro avanças en Bordeaux. Turisma zono de Costa Mar estas en danĝero. Eŭropa varmo-krizo profundiĝas. Kaj Tierra Verde, kiu suferas de katastrofoj de fajro, konstruas novan sistemon por detekti kaj preventi ilin. Ĉi tiuj estas la ĉefoj de hodiaŭ. Sed sub ĉi tiuj ĉefoj kuŝas pli profunda demando: kial ni ĝin ne faris antaŭ?

Ni ne parolas pri neantaŭvidebla kazo. Sciencistoj de la tuta mondo scias, ke varmo pliiĝas. Ĝi pliiĝis dum la lastaj tridek jaroj. Ĝi pliiĝos en la venontaj tridek jaroj, krom se la mondo ĉesas plenumi ĝin. Zandorio ne estas ekscepto. Nia kvar regionoj situas en klimatoj kiuj varmiĝas. Fajro en Tierra Verde, ŝtormo en Costa Mar, varmo en Eŭropo — ĉi tiuj ne estas akcidetoj. Ĝi estas la mondo respondante al ĉi tio kion ni faris al ĝi.

Kaj tamen, ĉiu fojo kiam fajro venas, ĝi estas "katastrofo." Ĉiu fojo kiam ŝtormo venas, ĝi estas "neantaŭvidebla." Ĉi tio ne estas vero. Ĝi estas kolektiva amnezio. Ĝi estas la elekto de ŝtatoj kaj civitanoj, ĉiujare, por ne antaŭ-agi. Ni konstruas fajro-gardajn sistemojn post fajro. Ni konstruas ŝtormajn murojn post ŝtormo. Ni estas spertoj de la postfakta.

Tierra Verde meritas laŭdon por agado. Sed la laŭdo devas esti malvarma. Ĝi devas diri: vi faris ĝin post du jaroj. Kio ni faris en la du jaroj antaŭ tio? Kaj kio ni faros en la du jaroj venontaj? Ĉar la fajro ne ĉesos. La varmo ĉesos nur se ni ĉesos.