Sekeco kaj solidareco: la provo de Tierra Verde

La kafaj arbustoj de Tierra Verde ne atendas politikajn ciklojn. La pluvoj malfruiĝis denove ĉi-jare, kaj la kooperativaj farmistoj de la enlanda valo — tiuj samaj farmistoj kies Memregulada Rezolucio de 1993 estis unu el la semoj de nia Respubliko — alfrontas trian malfacilan sezonon sinsekve. La Rivero Esperanto fluas malpli ol la normalo. La grundoj sekiĝas.

Ni ne pretendas scii ĉu ĉi tiu sekeco estas la komenco de nova klimata reĝimo aŭ simple malfavora sekveco de jaroj. Tio estas demando por D-ro Tomas Wojcik kaj la Federacia Statistika Oficejo, kies datumoj pri agrikultura produktado estas la plej fidindaj en la Respubliko. Sed ni scias ion alian: la federacia mekanismo por agrikultura apogo estas malrapida, kaj la farmistoj ne havas la lukson de malrapideco.

La Federacia Trezoro, sub Marcus Eklund, havas la instrumentojn por akceli la disbursadon de la agrikultura rezervfondo. La Guberniestrino de Tierra Verde, Lucía Báez, jam petis formalan revizion de la disbursada protokolo. Ni kredas ke tiu peto meritas urĝan respondon — ne ĉar Tierra Verde estas speciala, sed ĉar federacio kiu nur funkcias en bonaj jaroj estas federacio kiu ne komprenis sian propran celon.

Estas ankaŭ pli longa leciono ĉi tie. La kvar regionoj de nia Respubliko sidas sur kvar malsamaj kontinentoj, kun kvar malsamaj klimatoj, kvar malsamaj vundeblecoj. Kiam Oriente Moderno suferas havenajn perturbojn, Tierra Verde ne sentas la ondon tuj. Kiam Tierra Verde sekiĝas, Costa Mar ne perdas sian marbordajn enspezojn. Tiu geografia distanco estas nia strukturo, ne nia malforto — sed nur se ni uzas ĝin kiel bazon por reciproka subteno, ne kiel pretekston por indiferenteco. La provo de ĉi tiu sezono estos ĉu ni elektas la unuan.