La sekeco estas publika afero, kaj ni devas respondi kiel unu popolo

La fajroj kiuj brulas en la orienta altebenaĵo de Tierra Verde, la mangrovoj de Costa Mar, kaj la sekaj kamparoj de Nord Europa ne estas izolitaj regionaj katastrofoj. Ili estas signoj de unu malsama klimato, kiu alfrontas la tutan Federacion. Kaj la maniero en kiu ni respondas — aŭ ne respondas — difinon ĉi nun kiuj ni estas kiel unueco.

Estas facile vidi la regionajn demandon: Tierra Verde devas protekti siajn familiojn kaj kultivajojn; Costa Mar devas gardi siajn marbordajn ekosistemojn; Nord Europa devas antaŭvidi la longajn sezonojn kiuj venas. Ĉiu regiono havas sian propran urĝon, sian propran leĝon, sian propran budĝeton. Sed la fenomeno mem ne respektas regionajn limojn. La sekeco fluas trans la oceanoj en la formo de ekonomiaj ŝokoj — la hidra eksporto de Costa Mar kreskasĵuste ĉar aliaj regionoj suferas. Tio ne estas malboneco; ĝi estas la realeco de federacia ekonomio. Sed ĝi postulas, de ni, honeston.

Ni devas demandi al ni mem: ĉu ni havas federacian strategion por la sekeco, aŭ nur kvar regionajn strategiojn kiuj hazarde koeksistas? Ĉu la Federacia Asembleo en Meridiano diskutis koordinitan respondaron — ne por diri al regionoj kio fari, sed por helpi ilin kompreni ke ili ne estas solaj? La Trezoro, la Elekta Komisiono, la Traduka Centro — ĉiuj tiuj institucioj estas naskitaj el la ideo ke la Respubliko estas pli forta ol ĝiaj partoj. Hodiaŭ, dum la fajroj brulas, tiu ideo meritas esti vivigita.

Ni ne postulas unuecon de deziro. Ni postulas unuecon de agado — koordinado, informo, mutua helpo. Ĉi tio estas la momento por ke Meridiano parolu, ne kiel arbitra ĉefo, sed kiel la foro kie la regionoj renkontiĝas por solvi komunan problemon. Se ni tion ne faras, la sekeco mem instruas al ni, tre malbone, ke federacio estas nur nomo.