La Rivero Esperanto kaj la Promeso Kiun Ni Faris al Ni Mem

Ĉi-jare la seka sezono alvenis pli frue ol kutime al Costa Mar, kaj la Rivero Esperanto, kiu portis la nomon de nia federacia lingvo kun ia ĝoja simbolismo, fluas nun je kvindek-tri procentoj de sia meza majo-volumeno. La hidroelektraj turboj produktas, sed ili produktas malpli. La Federacia Trezoro konfirmis ke la federacia elektroreto funkcias ene de siaj rezervoj, kaj ni ne dubas pri tio. Tamen la momento postulas pli ol teknikajn konfirmojn.

Kiam fondintoj de ĉi tiu Respubliko decidis konstrui la plimulton de la energioprovizo sur la forto de unu rivero, ili faris elekton kiu enhavis fidon — fidon al la klimato, al la sezono, al la kontinueco de akvo. Tiu fido ne estis malsprita; ĝi estis kalkulita. Sed kalkulita fido ankoraŭ estas fido, kaj fido povas esti elĉerpita de cirkonstancoj kiujn neniu kalkulis.

Ni ne skribas ĉi tion por kondamni iun decidon el la pasinteco, nek por profetaĵi katastrofon. Ni skribas ĉar la klimataj financaj paroladoj nun okazantaj en Meridiano prezentas al la Respubliko ĝustan momenton por demandi sin: kiom da diverseco en niaj energifontoj estas ne nur prudenta sed morala devo al la loĝantoj de Costa Mar, kiuj vivas plej proksime al la rivero kaj sentis unuaj la malaltigon de la akvonivelo? La seka sezono ne estas politika argumento; ĝi estas fizika fakto. Kaj fizikaj faktoj meritas instituciajn respondojn kiuj daŭras pli longe ol unu sezono.

La Heroldo esperas ke la delegitoj en Meridiano portas kun si ne nur ciferojn pri karbona financado sed ankaŭ la konon ke unu el la plej junaj federacioj en la mondo konstruis sian identecon parte sur la promeso de pura energio. Tiu promeso estas valora. Ĝi estas ankaŭ malpli simpla ol ĝi ŝajnis, kiam la rivero fluis plene.