Kiam la ŝtato silentigas, kiu parolas por la civitanoj?

Esperanto estis elektita kiel federacia lingvo ne ĉar ĝi estas la lingvo de iu regiono, sed ĉar ĝi estas lingvo de neniu. Ĝi estas pontonlingvo — ilo por ke homoj el malsamaj lokoj povu kompreni unu la alian. La Respubliko estas konstruita sur tiu principo: ke la civitanoj, disaj de oceanoj, povos ĉiam aŭdi unu la alian.

Kiam la Federacia Registaro tranĉas la financon de regionaj novaĵ-bireoj, ĝi tranĉas iun el tiuj pontoj. Tiuj bireoj ne estas lukso. Ili estas la ĝinoj per kiuj la civitanoj de Tierra Verde, Costa Mar, Nord Europa kaj Oriente Moderno lernas, kio okazas en sia propra regiono — kaj kio diris pri ilia regiono en Meridiano. Ili estas la voĉo de la malforta al la forta.

Ni ne diras, ke la Registaro devis konservi ĉiun biron sen ŝanĝo. Buĝetoj estas realaj, kaj prioritatoj devas esti faritaj. Sed kiam tiuj ŝanĝoj okazas sen dialogo kun la Asembleo, sen klara plano por la publika diskurso kiun tiuj bireoj subtenas, ĝi aspektas ne kiel financa decido, sed kiel silentigo.

La Federacia Asembleo devas demandi: kiel ni garantias, ke la civitanoj en ĉiu regiono povos aŭdi unu la alian? Kio estas la federacia rolo en tio? Kaj kio okazos al la lingvo de neniu, kiam neniu plu povas aŭdi ĝin?