La virto de institucia pacienco

La novaĵoj de la tago alportas al ni raportojn pri sekeco, tarifoj, juraj defioj. Ĉiu el ili postulus tujan reagon, rapidan juĝon, tujan solvon. Sed la Respubliko, kiel ŝipo konstruita por longa vojaĝo, ne cedas al la impeto de la momento. Nia federacia strukturo, kun ĝiaj du ĉambroj, regionaj konsilioj kaj konstituciigitaj prokrastoj, estas intence malrapida.

Tiu malrapideco ne estas manko, sed virto. Ĝi permesas al voĉoj el ĉiuj kvar regionoj, el ĉiuj laborlingvoj, el ĉiuj tavoloj de la civitanaro, esti aŭditaj antaŭ ol la martelo frapas. La Federacia Kortumo ne rapidas; la Asembleo ne agas sen debato. Eĉ la civitan-iniciataj referendumoj, kiujn ni tiom fieras, postulas paciencan kolekton de subskriboj kaj posta diskuto.

En mondo kiu kuraĝigas tujan reagon, Zandorio staras kiel rememorigo, ke demokratio estas planto, kiu bezonas akvon kaj tempon, ne nur fulmotondron. La sekeco en Tierra Verde, la tarifaj ŝokoj el transmaro, la juraj bataloj pri ŝipado — ĉi tiuj estas provoj de nia sistemo, sed ankaŭ okazoj por pruvi, ke nia institucia pacienco estas forto, ne malforto.

Ni ne rapidu juĝi la rezultojn de la venontaj monatoj. Ni lasu la procezon funkcii, la argumentojn sonori, la kompromisojn naskiĝi. La fina decido, kiam ĝi venos, portos la pezon de tiu pacienco kaj estos des pli fortika pro ĝi.