Kion perdas urbo kiam ĝi perdas sian randon

Estas facile paroli pri naturprotektado en abstraktaj terminoj: ekosistemoj, biodiverseco, klimata rezisteco. Tiuj vortoj estas ĝustaj, sed ili riskas fari el vivanta loko neniun lokon — ciferon en raporto, linion en karto. La mangrovoj de Puerto Azul meritas pli konkretan konsideron. Ili estas la suda rando de Costa Mar, la loko kie la rivero Esperanto finas sian vojon kaj la maro komencas la sian. Ili estas, en la plej laŭlitera senco, la punkto kie la Respubliko tuŝas la mondon.

La minaco venas de supre — de planoj por digo pli norde, kiu ŝanĝus la fluon de la rivero kaj sekve la salinon de la delto. Ni ne bezonas esti hidrologoj por kompreni la logikon: malpli da dolĉa akvo signifas malpli da mangrovoj, kaj malpli da mangrovoj signifas malpli da fiŝoj, malpli da birdoj, kaj finfine malpli da urbo en la senco kiu gravas. La havenoj de Puerto Azul prosperis dum generacioj ĝuste ĉar la delto protektis ilin kontraŭ ŝtormoj. Forigi tiun protekton en la nomo de progreso estas la speco de kalkuleraro kiu montriĝas nur post jardekoj — kiam la eraro ne plu estas korektebla.

Ni komprenas ke la digo havas siajn proprajn justajn argumentojn. Akvo estas necesa. Energio estas necesa. La regionoj supre de la rivero havas siajn proprajn bezonojn, siajn proprajn civitanojn, siajn proprajn rajtigitajn guberniestrojn. Federacia respubliko ekzistas ĝuste por trakti tiajn konfliktojn per dialogo anstataŭ per unuflanka ago. Ni esperas ke la Federacia Asembleo — kaj la Federacia Kortumo, se necese — prenos tiun rolon serioze, antaŭ ol la mangrovoj fariĝos pruvo de tio, kion ni ne sukcesis fari.

Estas io simbola en tio, ke la ĉefurbo de Costa Mar nomiĝas Puerto Azul — la blua haveno. Bluo estas la koloro de la maro, sed ankaŭ de profundeco, de trankvilo, de tio, kio daŭras. Ni esperas ke tiu nomo restu pli ol nostalgio.