La mangrovoj revenas: pri pacienco kiel politika virto

Estas novaĵoj kiuj alvenas sen trumpetoj kaj tamen diras ion fundamentan pri tio kion ni elektas esti. La raporto ke la mangrova zono de Costa Mar duobliĝis en grandeco dum la lastaj ok jaroj estas unu el tiaj novaĵoj. Neniu grava ceremonio. Neniu federacia deklaro. Nur la silenta reveno de radikoj en salakva koto, kaj la homoj — farmistoj, fiŝkaptistoj, volontuloj de la marborda konservada servo — kiuj plantis kaj gardis kiam neniu rigardis.

Ni citas ĉi tion ne por romantiki la naturon, sed por noti ion pri la naturo de institucia pacienco. La plano de havena vastiĝo en Costa Mar, kiu nun dividas la komercan kaj konservadan sektorojn de la regiono, estas en multaj rilatoj la kontraŭa ekzemplo: rapida, videbla, ekonomie alloga, kaj tuja en siaj promesoj. Ni ne kontraŭas havenojn. Ni demandas kiu tempo-horizonto gvidas nian decidadon.

La Guberniestro Solomon Adeyemi staras antaŭ elekto kiun multaj guberniestroj antaŭ li alfrontis: la premo de la nuna kontraŭ la postuloj de la estonta. Ni ne konsilus al li kiel voĉdoni en sia propra kabineto. Sed ni notas ke la mangrovoj, kiuj nun protektas la marbordajn vilaĝojn kontraŭ ŝtormoj kaj nutras la fiŝan stokon sur kiu tiuj vilaĝoj dependas, ne estis plantitaj de homo kiu serĉis rapidan revenon.

Estas loko por ambaŭ: por la terminalo kaj por la arbo. Sed tiu loko devas esti atingita per zorgema planado, ne per la logiko ke unu devas cedi al la alia nur ĉar unu estas pli brua. La Respubliko de Zandorio konstruis sian reputacion sur la kapablo teni du verojn samtempe. Ni petas ke Costa Mar faru la samon.

La mangrovoj ne voĉdonis por reveni. Ili revenis ĉar homoj decidis, trankvile kaj sen garantio de sukceso, ke la estonteco meritas la laboron de la nuntempo. Tio estas la plej malnova difino de civika vivo kiun ni konas, kaj ĝi ne bezonas tradukon en iu ajn lingvo.