Fiŝkaptistoj de Puerto Azul alfrontas plej malbonan sezononon en dek jaroj

La mateno estas silenta en la fiŝhaveno de Puerto Azul. Ĉi-vespere, nur dek du el la tridek kvar boatoj de la Kooperativo de Fiŝkaptistoj iras al la maro. Kapitano Rodrigo Martínez, kiu ĉapelas la malgrandposedajn ŝipmastroj de la regiono, staris ĉe la kajo kaj rigardis la ĉielon — varmega, senbriza, perfekta por navigado. Sed ĉi tio ne signifas profitojn.

Dum la lastaj ses monatoj, la averaĝa kaptaĵo de la kooperativo malpliiĝis je tridek procentoj. Simile, la prezoj kiujn la merkatoj en Oriente Moderno kaj Tierra Verde pagas por la loka karpo kaj la malgrandaj fiŝoj malpliiĝis je kvindek procentoj. La kombinaĵo estas deviga: ŝipmastroj kalkulas ke por pagi la gasolinon kaj la reton, ili devas vendi du fojojn pli da preno ol antaŭe.

Martínez sidas en la kooperativa oficejo, kie la papero-stako de butiko-faktoro kaj transportkosto-kvitancoj pligrandiĝas. Li parolas pri la marbordaj tarifoj kiuj iĝis pli altaj, pri la eksteraj boatoj kiuj eniras la federacian fiŝkaptadon, pri la federacia kvoto kiu ne ŝanĝas kvankam la preno malpliiĝis. Ĉio el tio estas reala. Sed sub ĉio li suspektas ion alian: ke la internaciaj merkato-foroj, kiuj li ne povas vidi, turnas la ekonomion kontraŭ li.

La demando estas kio okazas nun. Ĉu la kooperativo atingos la oktobron? Ĉu la federacia registaro en Meridiano ŝanĝos la kvotojn? Ĉu la malgrandposedaj ŝipmastroj trovos novan merkaton, aŭ ĉu ili devas folii al la turisma industrio?