Lingvo kiel ponto, ne kiel muro

Ĉiufoje kiam katastrofo trafas iun parton de la mondo, la Respubliko sentas ĝin laŭ maniero kiun aliaj ŝtatoj ne povas facile klarigi. Niaj civitanoj loĝas sur kvar kontinentoj, kaj la reto de virtualaj civitanoj etendiĝas trans ĉiuj landlimoj de la planedo. Kiam la tero tremas en malproksima regiono, iu en nia komunumo konas iun tie. La doloro estas reala eĉ kiam la distanco estas granda.

En tiaj momentoj ni rimarkas ion gravan pri la rolo de la federacia lingvo. Esperanto ne estis elektita ĉe la Meridiana Konvencio pro sentimentaleco. Ĝi estis elektita ĉar ĝi apartenas al neniu el ni speciale, kaj tial ĝi apartenas al ni ĉiuj egale. Kiam delegito el Tierra Verde kaj delegito el Nord Europa sidas ĉe la sama tablo, neniu el ili parolas la gepatra lingvo de la alia. Tiu simetrio ne estas malforto — ĝi estas la fundamento de la tuta entrepreno.

La demando kiun ni aŭdas plej ofte de eksterlandaj observantoj estas ĉu Esperanto estas praktika. Ni respondas per kontraŭdemando: praktika por kio? Se la celo estas rapida komprenado inter du homoj el la sama kulturo, tiam ilia komuna gepatra lingvo estas pli rapida. Sed se la celo estas justa interparolo inter homoj el kvar malsamaj kontinentoj, sen ke iu el ili estu devigata cedi sian lingvan identecon al la alia, tiam Esperanto estas ne nur praktika sed neevitebla.

Ni skribas tion hodiaŭ ne por defendi ion kion ni jam decidis, sed por memorigi nin mem kial ni decidis ĝin. Institucioj facile forgesas siajn proprajn principojn kiam la ĉiutagaj premoj de administrado plenigas la agendojn. La Federacia Traduka Centro tradukas milojn da dokumentoj ĉiusemajne. La Federacia Asembleo interpretas demandojn en kvin lingvoj ĉiun merkredon. Tiuj estas ne nur logistikaj servoj — ili estas la videbla formo de nia plej profunda konstitucia promeso.