Nueva Singapuro akcelas: ĉu la homo povas sekvi la ritmon?

La programara sektoro de Nueva Singapuro altigas salajrojn, allogas talentojn el ĉiuj kvar regionoj, kaj konstruas novan identecon por Oriente Moderno kiel la teknika koro de la Respubliko. Tio estas bona novaĵo laŭ multaj mezuroj. Sed rapida kresko en unu urbo kreas premojn kiuj ne restas ene de tiu urbo.

Loĝejkostoj en Nueva Singapuro pliiĝis je preskaŭ dudek procentoj en tri jaroj, laŭ la lasta raporto de la Federacia Statistika Oficejo. Laboristoj en la servosektoro — tiuj kiuj nutras, transportas kaj subtenas la programaristojn — trovas sin elŝovitaj al la periferio. Tio ne estas malsama de la historio de aliaj prosperaj urboj; sed Zandorio havas la aparatan avantaĝon de juna federacia strukturo, kaj estas bedaŭrinde se ni ripetus malsukcesojn kiujn aliaj jam dokumentis.

La Federacia Ministrino de Civitanaj Aferoj Beatriz Coelho menciis en februaro la eblon de inter-regiona loĝeja kompakto. La ideo meritas pli ol mencion. Ĝi meritas drafton, debaton, kaj voĉon. La Federacia Asembleo havas la instrumentojn por krei kadron kiu permesas al regionoj kunordigi loĝejan politikon sen cedi regionan aŭtonomion — kaj tio estas ĝuste la speco de delikata ekvilibro por kiu la Respubliko estis desegnita.

Ni ne argumentas kontraŭ kresko. Ni argumentas ke kresko sen planado estas nur alia nomo por hazardo. La Respubliko elektis esti io pli ol hazarda — kaj tiu elekto devas esti renovigata ĉiufoje kiam unu urbo komencas kuri pli rapide ol la resto povas spiri.