La laboristo ankaŭ estas civitano: pri kio ni ŝuldas klarigon

Ene de unu semajno, Tierra Verde kaj Costa Mar ambaŭ anoncis reviziojn de siaj kadrojn pri migra laborfarto — unu post regiona incidento, la alia post mortoj en la farm-sektoro. La Estraro ne konas ĉiujn faktojn, kaj ni ne pretendas. Sed ni konas la principon kiu estas en demando, kaj tiu principo estas skribita en la unua artikolo de la Federacia Ĉarto.

La Ĉarto nomas nenian hierarkion inter tiuj kiuj laboras en la tero de la Respubliko. Ĝi ne distingas inter la fonda civitano kiu heredis sian farmon kaj la sezonlaboristo kiu alvenis antaŭ tri jaroj por rikolti ĝin. La digno, kiu estas la kerna vorto de la Ĉarto, ne estas dividebla laŭ pasporto aŭ kontraktlongo. Tio estas ne sentimentalaĵo — tio estas la teksto.

Ni komprenas ke regionaj registaroj alfrontas administrajn realecojn kiujn la Ĉarto ne detaligas. Sed estas diferenco inter administra precizigo kaj la impreso — eĉ neintencita — ke migra laboristo estas unue produktiva rimedo kaj nur poste homo kun rajtoj. Kiam reguloj estas reviziitaj post incidentoj anstataŭ antaŭ ili, tiu impreso profundiĝas.

La Federacia Ministrino de Civitanaj Aferoj havas la instrumentojn por peti klarigon de ambaŭ regionaj registaroj pri kiel la novaj reguloj kongruas kun la Ĉarto. La Estraro esperas ke ŝi uzos ilin. Ne kiel punon, sed kiel la normalan funkcion de federacia superrigardo — la trankvila, konstanta laboro kiu malhelpas ke principo fariĝu nur ornamaĵo.