La silento antaŭ la argumento

En septembro, la Federacia Kortumo malfermos siajn pordojn al la kazo Carcamo kontraŭ Federacia Elekta Komisiono. Tiam la argumentoj flegos, la juĝistoj demandos, kaj la amaskomunikiloj rakontos la tagon kiel historian. Sed ni estas nun en julio, en la silento antaŭ tiu momento, kaj ni kredas ke ĝuste tiu silento meritas atenton. Institucioj ne parolas nur per siaj verdiktoj; ili parolas ankaŭ per la tempo kiun ili prenas por pensi.

La demando mem estas konata: ĉu virtuala civitaneco — tiu malsimplega ligilo inter homo kaj ŝtato kiun la Esperanto-Ĉarto kreis — portas kun si la rajton voĉdoni en federaciaj elektoj? Multaj civitanoj jam formis opinion. Partioj jam poziciigis sin. Sed la Kortumo ankoraŭ ne parolis, kaj ĝia silento estas ne malforteco sed disciplino. Juĝistoj kiuj parolus antaŭ aŭdi ne estus juĝistoj — ili estus komentistoj.

Ni rimarkas, kun iom da zorgemo, ke la publika debato emas anticipi la verdikton. Kelkaj voĉoj en la Asembleo jam traktas la aferon kiel deciditan — en unu aŭ alia direkto — kaj konstruas siajn strategiojn sur tiu supozo. Tio estas kompreneble homa, sed ĝi riskas malrespekti la procezon mem. La Federacia Ĉarto ne donis al la Kortumo dekkvin juĝistojn; ĝi donis naŭ, ĉar ĝi volis deliberon, ne voĉdonon.

Ni do petas de niaj legantoj — kaj modeste de niaj leĝfaristoj — iom da la sama pacienco kiun la Kortumo nun ekzercas. La demando pri la voĉdonrajto de virtualaj civitanoj estas grava ne nur pro siaj praktikaj sekvoj, sed pro kion ĝi diras pri la naturo de civitaneco mem. Tiaj demandoj meritas la plej bonan respondon eblan, ne la plej rapidan.