La rivero ne promesas; ĝi nur fluas

La fratina redakcio raportas hodiaŭ, sen alarmo sed kun precizeco, ke la hidroelektra kapacito de Costa Mar malpliiĝas pro sekeco. La Rivero Esperanto, kies nomo portas la tutan pezon de nia devizo, fluas malpli forte ol la inĝenieroj antaŭvidis ĉi-jare. Ni ne citu nombrojn kiujn ni ne kontrolis; ni citu nur la fakton mem, kiu estas sufiĉe grava: la fizika infrastrukturo de nia federacio dependas de akvo kiu sekvas siajn proprajn leĝojn, ne niajn.

Estas tento, en momentoj kiel ĉi tiu, rigardi la riveron kiel metaforon. Ni rezistas tiun tenton parte. La rivero estas rivero: ĝi havas sezonojn, ĝi havas klimaton, ĝi havas grenojn de sablo kiujn neniu parlamento voĉdonis. Sed estas ankaŭ vera, ke la federacio elektis konstrui sian energian memstarecon sur tiu rivero, kaj tiu elekto estis politika. Ĉiu politika elekto portas en si la posibilon esti demandita de la cirkonstancoj.

La demando, kiun la seka sezono starigas al ni, ne estas teknika. Ĝi estas institucia: ĉu ni havas la paciencecon plani trans la horizonto de la sekva elekto? La Federacia Asembleo debatis energian diversigon trifoje en la lastaj ok jaroj. Ĉiufoje la urĝo malaperis kiam la pluvo revenis. Ni esperas, ke ĉi-foje la memoro estos pli longa ol la sekeco.

La Estraro ne rekomendas specifan politikon. Ni rekomendas nur unu kutiman virton, kiun demokratioj ofte malhavas: la kapablon trakti bontempon kiel ŝancon prepariĝi, ne kiel permeson forgesi.