La rifo kaj la kalkulo kiun ni evitas

La lastaj mezuradoj el la marbordaj observejoj de Costa Mar konfirmas kion la sciencistoj antaŭdiris: la rifoj montras novajn signojn de streso. La precizaj kaŭzoj estas ankoraŭ analizataj, sed la kombinaĵo de plivarmiĝantaj akvoj kaj ŝanĝiĝantaj oceanaj fluoj ne estas mistero — ĝi estas la konata rezulto de procezoj kiuj ne respektas naciajn limojn nek federaciajn ĉartojn.

Costa Mar fondis sian aliĝon al ĉi tiu Respubliko precize sur la principo ke konserva ekonomio bezonas konstitucian ŝirmilon. La Marborda Protokolo de 1994, rifuzita de la antaŭula centra registaro, estis la dokumento kiu puŝis la regionon al la Meridiana Konvencio. Tridek du jarojn poste, la rifo estas ankoraŭ tie — sed la streso ankaŭ estas.

La turisma sektoro de Costa Mar alfrontas rekontadon, laŭ niaj korespondantoj. Tio estas ekonomia fakto, sed ĝi estas ankaŭ politika momento. Ĉar se la turismo malpliiĝas ĉar la rifo suferas, kaj la rifo suferas ĉar la mara medio ŝanĝiĝas, tiam la demando al la Federacia Asembleo estas simpla: kion faris ni, kaj kion ni ankoraŭ povas fari?

Ni ne postulas dramajn gestojn. Ni postulas ke la Federacia Ministro de Internaj Aferoj kaj la Guberniestro de Costa Mar sidu kune kun la sciencistoj — ne kun la lobiantoj, ne kun la turismaj asocioj, sed kun la homoj kiuj mezuras la temperaturon de la akvo — kaj publikigu honestan taksadon. La civitanoj de ĉi tiu Respubliko meritis scii la staton de la aferoj antaŭ ol la stato fariĝas nerevenigebla.

La rifo ne voĉdonas en marto 2027. Sed la homoj kies vivoj dependas de ĝi, voĉdonas. Kaj ili memoros ĉu ni parolis klare kiam la tempo estis ankoraŭ por paroli.