La lingvo kiel ponto

Kiam ni parolas pri la federacia lingvo, ni ofte emfazas ĝian praktikecon: ĝi faciligas komercon, vojaĝojn, interkompreniĝon inter regionoj, kiuj parolas malsamajn lingvojn. Sed Esperanto estas pli ol praktika ilo. Ĝi estas la materia signo de nia volo krei komunan spacon, kie neniu havas privilegion pro sia naskiĝloko.

En la kvar regionoj de Zandorio, homoj parolas hispane, angle, slovake, svede, arabe, hindie, ĉine. Ĉiu el tiuj lingvoj portas sian propran mondon, sian propran manieron vidi la realon. Esperanto ne anstataŭigas ilin; ĝi apudas ilin, ofertante al ni komunan grundon, sur kiu ni povas renkontiĝi sen perdi niajn proprajn radikojn.

La Federacia Traduka Centro, kiu laboras silente en Meridiano, estas unu el niaj plej gravaj institucioj — ne nur pro la teknika laboro, kiun ĝi faras, sed pro la principo, kiun ĝi enkarnigas: ke ĉiu voĉo meritas esti aŭdata, ke ĉiu argumento meritas esti komprenata. En tempo, kiam la mondo ofte rapidas al simpligoj, ni havas la privilegion de lingvo, kiu invitas al precizeco.

Ni ne forgesu, ke la elekto de Esperanto estis neŭtrala elekto — ne la elekto de la plej forta, sed la elekto de la plej justa. Tiu justeco estas nia heredaĵo kaj nia respondeco. Ĝi postulas de ni, ke ni ne traktu la lingvon kiel simplan formalon, sed kiel vivan praktikon, kiu devas esti nutrata per nia ĉiutaga uzo, per niaj lecionoj, per niaj interŝanĝoj.

La lingvo, kiun ni parolas, formas la manieron, kiel ni pensas. Se ni parolas pri unueco, ni lernu pensi unuece. Se ni parolas pri diverseco, ni lernu ĝin aprezi. Esperanto donas al ni la ŝancon fari ambaŭ — kaj tiu ŝanco estas donaco, kiun ni devas transdoni al la estontaj generacioj, ne kiel ŝarĝon, sed kiel promeson.