La matematiko de la malgranda boato: kiel la gazoleo reĝas

Kapitano Andrés Vega starigas sur la teraso de sia flegmalobarkego je la amaso dum la suno levitas super la Karibaj akvo. La boato, nomita Esperanza, estas malgranda — dek du metroj, tri homoj, ĉi tago destinita al la rekifa zono ses kilometrojn malproksime. Antaŭ ol la motoro startis, Vega kalkulis: dek tri litroj de gazoleo por iri, dek tri por reveni, du por la ĉirkaŭ-maro-flotadon. Tridek ok litroj entute. Je la hodiaŭa prezo de la Federacia Trezoro — 2,14 zandoraj florino po litro — tio estas 81,32 florino. Antaŭ ol li vendos eĉ unu fiŝon.

Li estas unu el cent dek tri malgranda-boata kapitanoj enregistritaj en la Fiŝkaptada Kooperativo de Costa Mar. Ĉiuj ili faras tiun saman kalkuladon ĉiun matenon. Kelkaj tagoj, la kalkulado diras: ne iru. Hodiaŭ ĝi diras: iru, sed nur se la rekifa zono donos.

Vega sidis en mia ĉambro en la kooperativa oficejo en Puerto Azul kaj montris la paperan kajeron kie li skribas ĉiun vojaĝon. Tri jaroj da registroj. Li turnis la paĝojn malrapide, montrante la ŝanĝon — ne en la fiŝoj, sed en la nombro de tagoj kiam iro al la maro havis sencon.

La Kooperativa mem estas en diskuto pri la fiŝkaptada kvoto kiu venas el Meridiano. Sed por Vega, la kvoto estas abstraktaĵo. La gazoleo estas realaĵo.