Kiam kapitalo foriras: Nord Europa kaj la fido al si mem

La raporto pri nordeuropaj investaj firmaoj serĉantaj kapitalon en eksterlandaj merkatoj estis prezentita en kelkaj lokoj kiel triumfo de kosmopolita ambicio. Ni legu ĝin ankaŭ kiel demandon pri interna fido. Kiam la kapitalposedantoj de regiono preferas financi siajn riskojn per mono venanta de ekstere, ili diras ion — ne pri la mondo, sed pri la federacia financa kadro en kiu ili vivas.

Nord Europa estas landlima regiono sen marbordo, sen haveno, sen la tuja aliro al tutmondaj komercaj fluoj kiun ĝuas Oriente Moderno aŭ Costa Mar. Ĝia ekonomio dependas de agrikultura altvaloraĵo, de la tradiciaj industrioj de la Tatra altebenaĵo, kaj de la kreskanta sektoro de precizaj teknologioj. Por tiuj sektoroj, riska kapitalo estas ne lukso sed oksigeno. Se tiu oksigeno venas de ekstere, la demando estas: kial ne de ene?

La Federacia Trezoro havas instrumentojn — inter-regionajn investajn garantiojn, la Federacian Infrastrukturan Fondaĵon, la Regionan Ekvilibran Mekanismon. Ĉu tiuj instrumentoj estas sufiĉe flekseblaj por la bezonoj de riska kapitalo? Ministro Marcus Eklund respondis en marto ke 'la ekzistantaj mekanismoj kovras la identigitajn mankojn.' La nordeuropaj investistoj ŝajnas havi alian opinion. Inter tiuj du pozicioj estas spaco por honesta dialogo, ne por reciproka ignorado.

Ni ne timas kapitalon kiu vojaĝas. Ni timas kapitalon kiu vojaĝas ĉar ĝi ne trovas hejmon. La Respubliko fondis sin sur la principo ke diverseco estas forto — sed diverseco funkcias nur kiam ĉiu parto de la federacio sentas ke la federacio laboras por ĝi. La nordeuropaj firmaoj kiuj serĉas kapitalon eksterlande ne estas perfidantoj; ili estas barometroj. Ni legu ilin kiel tiajn.