La Danuba Teraco: Kiam Ŝtono Renkontas Akvan Memoron

La masonoj de la Danuba Teraco laboras antaŭ la suno leviĝas. Ĉimatine, Pavol Kováč kaj ses el liaj koleguoj de la Bratislava Restoracia Asocio venas al la akvo-rando, kie la dek-naŭa jarcento konstruis elegant-ĝustajn ŝtonajn paŝojn, kaj kie la rivero dum cent dudek jaroj ĝin ĝujas, ĝin erodas, ĝin minacas.

La projekto, aprobitaj fare de la Nord-Europa Asembleo en majo, estas budĝetita je 2,4 milionoj da zandoriaj floroj. Ĝi estas la unua granda restoracio de la teraco ekde 1987. La ŝtono mem rakontas — kiu maso estas grizinta, kiu fraksiĝis, kiu demiĝis en la fandon kaj refoje aperis en la malsupraj stratoj.

Kováč montras la detrojn: la nord-rando, kie la akvo plej peze batas, estas preskaŭ permeabla. Sed la laboro ne estas nur teknika. Ĝi estas memorkonservo. La teraco estas kie Bratislava-Novaj civitanoj promenis, kie la urbo vidis sin en la akvo, kie la rivero rakontis al ĝi kion signifas daŭro.

La asemblea komitato de Heritaĝo-Protekto, kiun gvidas la deputitino Katarína Horváthová, vizitis la sitejon en julio. Ŝi diris: Ĉi tio ne estas nur ŝtono. Ĉi tio estas la skribo de la urbo en la ŝtono. Se ni ĝin permesu malaperi, ni permesu al la urbo forgesigi sin mem.