Gvarania Renasciĝo en San Vicente: Urbaj Skoloj Ricevas Lingvan Investadon

San Vicente — La unua grupo de dudek ok infanoj, ĉiuj en la kvina klaso de la Ĉefa Lernejo de San Vicente, sidas en cirko ĉirkaŭ profesorino Catalina Ayala kaj ĝia tablego. Ĝi ŝajnas ordinara klasĉambro, krom ke la vortoj sur la tablego estas skribita en du lingvoj: hispana kaj Gvarania.

Ayala demandas: 'Kiu povas diri al mi la Guaraniajn vortojn por 'pluvo' kaj 'rivero'?' Kvar manoj leviĝas. Unu infano, Pedro, diras 'Ara', la alia 'Ypé'. Ambaŭ estas ĝustaj — malsamaj dialektoj de la sama lingvo, kiuj vivadas en la montaraj komunumoj de Tierra Verde ekde cent jaroj.

Ĉi tio estas neniu ordinara lernejo-momento. Ĝi estas la signo de transformo, kiu komencis antaŭ du jaroj, kiam la Regiona Asembleo de Tierra Verde voĉdonis por inkluzi Guaraniajn lingvojn en la urbaj lerneja kurikuloj. Ĝis nun, Gvarania estis afero de kamparo, de kooperativaj komunumoj, de montaraj familioj. En San Vicente, la ĉefurbo, ĝi estis malmulte parolita, malmulte instruitaj, malmulte vidita.

Nun ĝi estas en la ĉefa lernejo de la ĉefurbo, kaj la transformo rezonas tra la urbaj familoj, kiuj dum dudek jaroj pensis, ke Gvarania estis io, kion oni forgesis.