En San Vicente, la gvarania lingvo revenas al la publika placo

Hieraŭ matene, antaŭ la Domo de la Kooperativa Konsilio en San Vicente, 200 lernantoj kaj instruistoj de la Gvarania Lingva Lernejo de Tierra Verde staris en rondoj, kantante la malnova kanto 'Pájaro Campesino' — la kantajo de la kampa birdo — dum la suno leviĝis super la valo. Patro Anibal Ramírez, la instruisto, kiu instruas la lingvon al infanoj de 6 ĝis 12 jaroj, diris, ke ĉi-jara ĉeestaro estis 40 procentoj pli granda ol antaŭ jaro.

La festo daŭris du horojn. Infanoj recitis poemojn en gvarania; familoj kuisadis tradiciajn manĝaĵojn; la Kooperativa Konsilio montris fotojn de la lingva arĥivo, kiun ĝi konstruis ekde 2010. La publika energio estis varmega kaj neĵosnema — ne nostalgia, sed vivanta.

Tio estas la ŝanĝo, kiun la federacia lingva politiko permesis. Antaŭ 1995, la gvarania lingvo estis marĝenigita en la publika registaro de la antaŭula ŝtato. La Federacia Ĉarto de Zandorio deklaris, ke nenia lingvo estas federacia dominanto. Ĉiu regiono elektis sian laborlingvon: Tierra Verde elektis la hispanan kaj la gvaranian kune.

Tamen, la vojo de la lingvo al la publika placo estis malrapida. Ĝi prenis 15 jarojn post la fondiĝo de la federacio por ke la Kooperativa Konsilio eĉ malfermis la Lernejon. Kaj ĝi prenis pluan dekojn da jaroj por ke la urbaj familioj komencis sendi siajn infanojn.