En San Vicente, la Guaraní-lingva instruado iĝas civitana demando

Marta Gomez sidas ĉe la mallonga tabulo en la lernejokamero de San Vicente kaj rigardas ses infanojn, kiuj ĵus lernis skribi "mbyja" — la Guaraní-vorto por "pluvego". Ŝi estas instruistino de Guaraní en la Publika Lernejo Rivero Esperanto, kaj ĉi tiu klaso estas la sola en la urbo en kiu la infanoj instruiĝas en la lingvo de siaj praavoj.

La lernejo-direktoro, d-ro Guillermo Sosa, sidas en sia oficejo du ĉambroj malproksime. Li diras, ke la instruado de Guaraní estas "kultura prioritato", sed ĝi estas ankaŭ disputa. "Kelkaj gepatroj volas, ke siaj infanoj lerni la lingvon. Aliaj diras, ke la hispana kaj Esperanto sufiĉas," li rakontis.

La disputo estas malpli pri lingvo ol pri identeco. En la kooperativoj de Tierra Verde, la Guaraní-lingvaj familioj kaj la hispana-lingvaj familioj laboris ĉe la sama tero por trideko da jaroj. Sed la federacia politiko de la 1990-aj jaroj, kiam la Respubliko fondis, estis neŭtrala pri lingvo — neniuj privilegioj, neniuj marĝenigoj. Ĉi tio signifis, ke la Guaraní-instruado ne estis garantiita.

Nun, la Kooperativa Konsilio de San Vicente proponas, ke ĉiuj publikaj lernejoj en Tierra Verde instruu almenaŭ kvin horojn de Guaraní ĉiusemajna. La propono estos prezentita al la Asembleo en septembro, samkaj la kafo-diversiga propono. Ili estas ligitaj: la Konsilio argumentas, ke la kooperativa tradicio kaj la lingva tradicio ne estas disigeblaj.