En Malgranda Urbo de Tierra Verde, Guaraní-Instruistoj Kunvenas por Ripara Lingvo

La suno estis apenaŭ super la montkresto kiam la unuaj instruistoj alvenis al la ĉapelo de Vileta, malgranda urbeto en la Nord-Montara distrikto. La ĉapelo, konstruita en mil-okcent-dek-tri, estas ĉapelo kaj ankaŭ ĉambro por kunvenoj. Ĝi estas la sola publika spaco en Vileta sufiĉe granda por cent-dek-ok homojn.

Ĉi tio estis la dek-kvina jara Kunveno de la Instruista Reto de Tierra Verde — la organizo de instruistoj kiuj instruas guaranían en la regiono. La temo ĉi-jare estis "Adola Lernado: Kiel Reakiri Lingvon en la Dua Duono de la Vivo. "

Guaraní ne estas mortinta lingvo en Tierra Verde. Ĝi estas lingvo kiu vivas en la domoj de pli malnovaj homoj, en la kantoj de folkaj festivoj, en la nomoj de plantoj kaj en la malsekretaj konversacioj de kamparaj familioj. Sed ĝi estas lingvo kiu malaperas el la lernejoj, el la urbaj oficejoj, el la buŝoj de la infanoj. La instruistoj kiuj kuniĝis en Vileta estis tie ĉar ili ĝojis pri ĉi tiu malapero kaj havis ideojn pri kiel ĝin halti.