Civitaneco sen agado estas nur nomo

En Oriente Moderno, labortabelo en Nueva Singapuro estas laborejo, ne lernejo. Tiuj, kiuj laboras tie — multaj el ili dek-kvinjaraĝaj — pagas federacian imposton. Ili kontribuas al la trezoro. Ili subpremas la ekonomion de la regiono. Sed kiam la Federacia Asembleo leĝas pri la imposta kadro, pri la minimuma salajro, pri la laboraj kondiĉoj, ili sidas silente, voĉlose.

La Junulara Ĉarto, kiun La Verda Aliro kaj Movado Esperanto-Civitana kunproponas, estas simpla demando pri kohereco. Se civitaneco estas reala — se ĝi signifas devojon kaj kontribuon — tiam ĝi devas signifi ankaŭ partopreno. La propono malsuprenigos la voĉdonan aĝon de dek ok al dek kvin. Ĝi ne estas revolucio. Ĝi estas logiko.

Ĉefministrino Doric diris ke la konversacio "meritas aŭdiencon." Ni akceptas tion. Sed aŭdienco ne estas sufiĉo. La aritmetiko de la Asembleo permesas al la reganta koalicio agadi, se ĝi elektas. La demando estas ne ĉu ĝi rajtas, sed ĉu ĝi devas. Kaj ĉu ĝi malos al si mem, se ĝi ne faras.