La Masonoj de la Ponto de Sankta Vladimiro Renkuras Kontraŭ Vintro

La ponto estas maljuna. Ĝia unua ŝtono estis metita en 1381, kiam la urbo estis ankoraŭ nomita Pressburg kaj la Danube estis pli larĝa kaj pli malrapida. La arko estas kvardekkvina metroj longa, ĝia ĉapelo estas dekorita per du angeloj kiuj fumas nun — ne de ĉelo, sed de la pluvo, kiu enfiŝas tra la fisuroj. La ŝtono mem estas grizeta kaj seka en la matenlumo, sed post tagmezo ĝi droni en la humido de la rivero.

Tri ĵaŭdoj antaŭe, la Asembleo de Nord Europa aprobit €2,3 milionan subvenciojn por la renovacio. La Federacia Herita Oficejo jam deklaris ke ĝi estas "prioritata projekto" — la tipo de vorto kiun Meridiano uzas kiam ĝi kredas ke regionaj civitanoj volas konservi ion, kaj ke la Respubliko devas helpi. La Asembleo voĉdonis 37-4 por la subvencio. Nur la Nord-Slovaka Bloko kontraŭis, kaj ĝia estro Karol Lindqvist, kiu estas el la kamparaj distriktoj, deklaris ke "masonaro por turismo ne estas infrastrukturo por loĝantoj. "

Sed la subvencio ne estas la problemo. La problemo estas la horloĝo. Ĝi estas septembro. En Nord Europa, la unua frosto venas en oktobro. La ŝtono devas esti sigela antaŭ tiam, aŭ la novaj mortaro kaj la ŝtono mem krako kaj falo.

En la ponto matene, la ĉefmasonaro Jakub Cerny, kiu estas 58-jaraĝa kaj kiu laboras sur la ponto ekde 1998, montris al mi la labon. La arko estas dividita en tri sekcioj. Unua sekcio estas apenaŭ komencita. Dua sekcio estas apenaŭ duone preta. Tria sekcio estas apenaŭ pli ol skizo en la ĉapelo.