Akvo kiel komuna devo: la sekeco de Costa Mar parolas al ni ĉiuj

La seka sezono de Costa Mar ne estas novaĵo al tiuj, kiuj sekvas la hidrologiajn raportojn de la Federacia Statistika Oficejo. D-ro Tomas Wojcik jam antaŭ du jaroj avertis, ke la pluvocikloj de la Rivero Esperanto montras tendencon al pli longaj sekaj intervaloj en la suda marborda zono. Tamen avertoj kaj realeco estas malsamaj aferoj: la unua estas nombro sur paĝo, la dua estas seka lito de rezervujo videbla el la bordo.

Ni ne estas ĉi tie por kulpigi iun ajn. La Guberniestro Solomon Adeyemi agis ene de siaj kompetencoj, kaj la regionaj administrantoj de Costa Mar ne povas ŝanĝi la pluvon per volo. Sed federacia strukturo ekzistas ĝuste por tiaj momentoj — por ke la malabundo de unu regiono ne fariĝu sola ŝarĝo de tiu regiono. La Federacia Ĉarto ne estas nur dokumento pri voĉdonado kaj leĝoj; ĝi estas promeso pri dividita sorto.

La hidroelektra provizo, kiun la Rivero Esperanto liveras al Tierra Verde kaj Costa Mar, estas parto de la infrastrukturo, kiun la tuta Respubliko uzas. Kiam tiu provizo malaltiĝas, la efiko ne haltas ĉe regionaj limoj. Ni kredas, ke la Federacia Ministro de la Trezoro Marcus Eklund kaj la Federacia Ministro de Internaj Aferoj Tomás Vidal havas la instrumentojn por kunordigi urĝan inter-regionan respondon — kaj ni esperas, ke ili uzos ilin sen atendi, ke la krizoj fariĝu katastrofoj.

La Heroldo ne petas panikajn mezurojn. Ni petas ion pli malfacilan: antaŭvidan planon, diskutatan publike, kun klara respondeco. La sekeco de hodiaŭ estas averto pri la klimato de morgaŭ. Federacio kiu lernas de siaj riveroj estas federacio kiu meritas sian propran estontecon.