Akvo kaj pacienco: kiam la naturo demandas al ni nova lingvo

Ĉi tiun someron, la kvar regionoj de nia Federacio spertis io, kion neniu modelo antaŭvidas precize: la akvo mem ŝanĝis sian lingvon. En Tierra Verde, la Rivero Esperanto malpleniĝas pli rapide ol la agrikulturoj atendis. En Nord Europa, la altebenaĵaj glacioj disiĝas laŭ ritmo, kiu surpasas la sciencan prognozojn. En Costa Mar, la monsunoj ĵetis tro da ŝanco en la rezervujojn. En Oriente Moderno, la marbordaj defendoj, kiuj staris dekojn da jaroj, ĝapas sub la ŝanco.

Ni ne skribas ĉi tiujn faktojn por akuzi iun aŭ por stari sur la pultro kaj ĉi-ĵaŭdi. Ni skribas ĝin ĉar la Respubliko, kiu naskiĝis el la ideo, ke diverseco kaj kuneco estas eblaj, devas nun demandi sin: ĉu ni estas sufiĉe modestaj, por scii, ke neniu leĝo de la Federacia Asembleo povas ordoni al la akvo, kien ĝi fluos?

La vera demando ne estas, kiu kulpas. Ĝi estas: ĉu la Respubliko, kiu estas ĉi-jare 31-jaraĝa, havas la spiritan forton por labori kune, ne kiel kvar regionoj, kiuj okazas stari sur la sama planedo, sed kiel unu civitanaro, kiu komprenas, ke la akvo, kiu fluas en Tierra Verde, kaj la akvo, kiu falas en Nord Europa, kaj la akvo, kiu ŝvelas en Costa Mar, estas ĉiuj parto de unu voko? La voko diris al ni: kunlaboru, aŭ la naturo faros ĝin por vi.

Ĉi tio ne estas politika demando. Ĝi estas demando de pacienco — la speco de pacienco, kiu sidas en la Federacia Konsilio kaj diras al sia regiono: "Ni devas atendi iom, ĉar la akvo atendas neniun." Ĝi estas la pacienco, kiu sidas en la kooperativoj de Tierra Verde kaj diras: "Ni devas ŝanĝi nian pensadon, ĉar la rivero jam ŝanĝis sian." Ĝi estas la pacienco, kiu sidas en la havenoj de Oriente Moderno kaj didas: "Ni devas konstrui pli alte, ĉar la maro ne atendas niajn leĝojn." Tiu pacienco estas la sola lingvo, kiun la naturo komprenas.